Sommigen zijn het resultaat van de Vrijwillig Geestelijken zelf, sommigen van degenen die ze geholpen hebben.

Als je zelf een succesverhaal hebt, stuur het dan naar ons op zodat we het op onze webpagina kunnen plaatsen en anderen er deelgenoot van kunnen maken.

ASSISTEN REDDEN LEVENS

Mijn vader kreeg twee weken geleden hersenvliesontsteking (een infectie in de hersenen).

Er werd verwacht dat hij dood zou gaan. Hij had nog maar twee uur te leven en de dokters vertelden ons dat de toestand heel ernstig was.

Ik gaf hem onmiddellijk het assist voor een bewusteloos iemand. De verpleegsters en de dokters hielden me niet tegen, ondanks het feit dat we in de intensive care unit waren en dat hij in een diepe coma verkeerde.

De volgende dagen kwam ik terug en gaf hem touch assisten. Hij verbeterde aanzienlijk. De dokters stonden versteld van zijn vooruitgang. Ze dachten dat zijn geheugen niet zou verbeteren, maar dat was wel het geval. De fysiotherapeuten waren erg van hem onder de indruk, want hij kon weer praten en lopen. Niet lang daarna kwam hij uit het ziekenhuis. Mijn vader weet dat de assisten zijn leven gered hebben.

Sarah

Een van mijn zakenrelaties kwam op een dag bij me langs en ik vroeg hoe haar weekend geweest was. Ze zei dat het verschrikkelijk geweest was, want haar schoonmoeder had een hartkwaal en was verlamd geraakt en lag in coma.

Ik nam haar onmiddellijk mee naar de boekwinkel en kocht een assist boekje voor haar zodat ze haar schoonmoeder een assist kon geven. Ze stond versteld van het feit dat ik haar vertelde wat ze onmiddellijk moest doen.

Ze las het gedeelte over een assist voor een bewusteloos iemand en paste dat toe. Na ongeveer 4 dagen zei ze dat ze het niet kon geloven, maar haar schoonmoeder had haar ooglid bewogen.

Ik zei tegen haar dat ze ermee door moest gaan.

Na een maand zag ik haar weer en ze zei dat haar schoonmoeder herstellende was, en dat de dokters het niet konden begrijpen, want er werd verwacht dat ze geen vier of vijf dagen meer te leven had!

Ze is onlangs uit het ziekenhuis gekomen en op dezelfde dag wilde ze naar een restaurant om het te vieren. Ze loopt en praat als altijd!!

Deze boekjes zijn een geweldig hulpmiddel.

Ayako

Ik reisde naar Villahermosa in Mexico, want mijn moeder was ernstig ziek. Toen ik er was belde mijn broer Victor op, hij wilde weten hoe het met mijn moeder ging en hoorde dat haar toestand kritiek was. Hij vroeg of ik aan de telefoon kon komen en hij vertelde me dat hij me een boekje over assisten zou sturen dat ik moest bestuderen en de assisten op mijn moeder moest toepassen.

Ik ontving het boekje en begon mijn moeder de assisten te geven. In het begin wilde mijn moeder de assisten niet, maar ik pakte haar aan en toen liet ze het toe. Ze begon zich elke dag beter te voelen, en ze begon me zelfs te vragen: “Nou, wanneer ga je me die assisten weer geven?”.

Je moet weten dat mijn vader en broers over Victor praatten alsof hij gek was, maar toen ze de veranderingen in mijn moeder zagen, veranderden ze van gedachten.

Later kreeg mijn moeder een verschrikkelijke crisis en we moesten met haar naar het ziekenhuis waar ze opgenomen werd met een ernstige inwendige bloeding waar 5 bloedtransfusies voor nodig waren. Ze was in een erg kritieke conditie, en we bereidden ons al op het ergste voor.

In het ziekenhuis ging ik door met de assisten en ze kwam uit de toestand en werd naar huis gestuurd. Een week later maakte de dokter een paar röntgen foto’s van haar maag, want daar had ze het probleem; ze had gedraaide bloedvaten in haar maag.

De volgende dag waren we de resultaten van de röntgen foto’s er en gingen we bij de dokter langs. Hij keek naar de foto’s en hij zei niets, hij schudde alleen met zijn hoofd heen en weer. Ik werd bang, ik dacht dat er iets helemaal mis was, toen hij plotseling zei: “Ik kan het niet geloven, de resultaten van de röntgen foto’s zijn alsof ze nooit een probleem gehad heeft, en toch kwam ze met verdraaide bloedvaten in haar maag in het ziekenhuis!”

Hij was echt verbaasd. Ik wist niet wat ik moest zeggen, of ik de assisten moest vermelden of niet, dus ik zei niets. Toen ik buiten kwam vertelde ik mijn broer erover, dat ik assisten gedaan had die door mijn broer Victor in een boekje opgestuurd waren.

Je moet weten dat ik hiervoor nooit iets afwist van iemand anders helpen en dat ik alleen dit assist boekje had dat naar me toegestuurd was. Het heeft haar leven gered!

Laurie

HULP VOOR EEN PASGEBOREN BABY

Larry’s vrouw kreeg haar baby een maand te vroeg, en de baby woog maar 4 pond. De dokters vertelden Larry dat de baby in het begin moeilijkheden zou hebben met eten en dat het een maand kon duren voordat de baby flesvoeding kon krijgen en dat ze in de couveuse zou moeten blijven en dat ze gedurende die tijd intraveneus gevoed zou moeten worden. Larry vertelde de dokter dat hij zijn baby binnen twee dagen uit het ziekenhuis zou hebben en dat ze prima zou eten en dat ze in gewicht zou toenemen met de assisten die hij van de Scientology technologie geleerd had. De dokter was hier niet door overtuigd, maar zei dat hij kon doen wat hij juist achtte.

Larry nam de baby uit de couveuse, introduceerde de baby aan haar moeder en hemzelf en gaf haar een locational assist zodat ze wist waar ze zich bevond. Daarna gaf hij haar een touch assist. Hij liet haar weten dat het haar taak was om te eten en in gewicht toe te nemen zodat ze samen naar huis konden gaan. Hij zorgde ervoor dat ze binnen een uur uit de fles dronk. De eerste dag nam ze in gewicht toe van 4 pond tot 4.6 pond. De dokter was geschokt, en vertelde hem om ermee door te gaan.

De dokter vertelde hem toen over een andere baby, een jongetje, dat zich in dezelfde situatie bevond en die al drie weken niet had gegeten. Larry vertelde dat hij die baby ook kon helpen, en de dokter zei dat hij het met de ouders zou overleggen. Larry bleef de hele nacht op en gaf zijn baby te eten en gaf haar assisten en het resultaat was dat de baby nog meer in gewicht toenam en op de tweede dag met haar moeder naar huis ging. De dokter vertelde Larry dat de ouders van de andere baby toestemming hadden gegeven en wilden dat Larry hun baby ook zou helpen.

Larry hield het jongetje in zijn armen en introduceerde hem aan zijn ouders en vertelde hem wie hij was en dat hij hem wilde helpen. De baby glimlachte en de ouders waren erg verbaasd want ze hadden nog niet eerder een reactie van hem gehad. Hij gaf de baby toen een locational en een touch assist. Hij legde uit dat het nu zijn taak was om te eten en in gewicht toe te nemen. Hij gaf hem de fles en de baby dronk de hele fles leeg. Dit was het eerste voedsel dat hij in drie weken gegeten had. De ouders waren dolgelukkig. De moeder leerde meteen hoe ze assisten moest geven en zorgde dat hij nog een keer at. De baby is nu uit het ziekenhuis. Larry liet weten dat als men hem weer nodig had, hij met genoegen weer naar het ziekenhuis zou komen en assisten zou geven.

Een vriend vroeg me of ik iemand die hij kende een assist zou kunnen geven. Ongelukkigerwijs was deze man het jaar daarvoor getroffen door een beroerte en dat had geresulteerd in de totale verlamming van de hele linkerkant van zijn lichaam. De neuroloog verwachtte niet dat hij het zou overleven gezien de ernst van de toestand en de schade die het zenuwstelsel had opgelopen.

De assisten begonnen vijf maanden geleden. Allereerst verschenen er kleine rukbewegingen en spiertrekkingen. De dagen en weken van assisten gingen voorbij, en het leven kwam terug in de linkerkant van zijn lichaam. Daarna trad er een “zoemend” gevoel op elke keer als er een assist gegeven werd. Zijn vrouw was ontzettend blij.

Omdat ik drie keer per week naar het ziekenhuis ging, dacht ik bij mezelf waarom geef ik zijn kamergenoten ook geen assisten? Ik begon toen ook de anderen in het ziekenhuis assisten te geven.

Ik kwam vorige maand op een dag de kamer binnen en zijn vrouw en een vriend vertelden me enthousiast dat “Jim heeft vandaag zijn eerste stap in het looprek gezet!” Ze stonden daar te stralen en applaudisseerden voor me. Ik was overdonderd door hun echt gemeende applaus.

En wat vond de neuroloog ervan? “Het is een wonder!”

Die avond op weg naar huis in de auto kreeg ik opeens een gedachte. Als een wetenschapper een serum uitvond dat een verschrikkelijke ziekte genas en doktoren op de hele wereld gaven dat serum zodat mensen herstelden, wie zou dan bevestigd moeten worden? Wel, ja, de doktoren moeten bedankt worden, maar wie verdient echt het applaus? Mijn petje af voor een echte wetenschapper en humanitair - L.Ron Hubbard!

Een vriend van me kreeg een heel ernstig ongeluk. Hij is boer en hij was zijn schapen in het veld aan het voederen waarbij hij een machine gebruikte die door een tractor voortgetrokken werd. Toen deze machine vertraging opliep, probeerde hij hem te maken en zijn arm kwam vast te zitten tussen de 12 centimeter lange stalen messen. Omdat de machine langzaam ging, was hij in staat om te voorkomen dat de rest van zijn lichaam in de machine getrokken werd, doordat hij zijn andere arm gebruikte om tegen de machine te duwen.

Hoe ongelooflijk het ook klinkt, hij bleef 4 uur in deze positie - met 7 stalen messen die in zijn arm en schouder vastzaten. Zijn vrouw (die zich zorgen maakte omdat hij niet kwam opdagen) was degene die erop uit ging en hem vond.

Toen ik hem in het ziekenhuis zag, vertelde hij me dat de dokters hem verteld hadden dat hij zijn arm nooit meer normaal zou kunnen gebruiken. Het was gewoonweg een totaal bewegingloos, waardeloos stuk vlees met beenderen waar geen gevoel in zat.

Gedurende het eerste assist dat ik hem gaf, dat ongeveer 45 minuten duurde, zei hij telkens dat hij geen gevoel in zijn arm had. Ik kwam de volgende morgen terug en gaf hem nog een assist, en aan het einde van dit tweede assist kon hij voor de eerste keer zijn arm voelen. De volgende morgen, na een assist dat 45 minuten duurde, was zijn gevoel in zijn arm weer totaal hersteld! Hij was erg gelukkig!

Tot de verbazing van de dokters herstelde hij erg snel en kreeg het volledige gebruik van zijn arm terug.

Sinds die tijd heb ik altijd assist gegeven, elke keer als mijn kinderen, mijn vrouw, mijn werknemers en mijn vrienden in het ziekenhuis lagen.

Wanneer iemand zo’n simpele en effectieve technologie kent (die mensen helpt) is het bijna een misdaad om het dan niet te gebruiken wanneer de mogelijkheid zich voordoet.

E.P.T.

Er werkt een vrouw in ons kantoor als kantoorbediende. Ze is ongeveer 45 jaar oud en ik was diep geschokt toen ik er een paar weken geleden achter kwam dat ze gediagnosticeerd was met kanker in het ruggenmerg. Het was een grote tumor in het lage gedeelte van de ruggengraat. Ze werd opgenomen in het Cancer Hospital in Melbourne en het zag er niet goed uit. Een paar jaar geleden was er een borst afgezet. Ik belde haar in het ziekenhuis op en zei: “Linda, weet je dat ik een gewijde Geestelijke ben van de Scientology Kerk?” Ze zei dat ze dat niet wist. Ik vroeg haar of ze wilde dat ik haar kwam bezoeken voordat ze haar chemotherapie kreeg. Ze zei: “Ja, graag.”

Ik ging bij haar op bezoek en vertelde haar over de basis uitgangspunten. Het feit dat ze geen lichaam maar een spiritueel wezen was. Ze was erg opgelucht toen ze dit hoorde en ze was tevreden. Ik bevestigde haar voor haar positieve houding en haar geloof dat ze alles te boven kon komen en ik legde een paar basisgegevens uit over wat ziekte veroorzaakt. Ik informeerde haar om antagonistische mensen van haar weg te houden. Ik ging weg en ik wenste haar het allerbeste.

Linda kwam drie weken geleden terug op het werk, na de chemotherapie. Ik zag haar in de keuken, en ik vroeg hoe het met haar ging. Ze droeg een pruik maar ze zag er opgeruimd uit. Ik vertelde haar toen over assisten. Ik vroeg haar of ze er een wilde, en ze zei “ja, alsjeblieft”. Ik gaf haar een touch assist en ze realiseerde zich dat ze deze ziekte kon overwinnen. Toen deden we een assist op het onderste gedeelte van haar ruggengraat. Ik gaf haar drie weken lang elke dag allerlei soorten assisten. Ze raakte heel erg opgeruimd naarmate de dagen vorderden, en ze zei dat ze zich veel beter voelde. Ik gaf haar het assist boekje en ze bestudeerde het helemaal.

Ze kwam gisteren bij me langs. Ze sloeg haar armen om me heen en bedankte me voor ALLES wat ik voor haar gedaan had. “Ik heb de uitslag van mijn onderzoeken vandaag gekregen. De dokters kunnen het niet geloven. Drie tumoren in mijn lever zijn geheel verdwenen, de tumor in mijn ruggengraat is geslonken en ook een gat dat in mijn ruggengraat was ontstaan had zich gesloten en dat is echt verbazingwekkend, ze kunnen het niet geloven.”

VRIJWILLIG GEESTELIJKE IN ACTIE

Ik was in een restaurant aan het eten en ik zat naast een jonge moeder met haar drie kleine kinderen. Eén van de drie was chagrijnig, schreeuwde en gooide met dingen en was totaal niet te beheersen. Hij hield zich uiteindelijk onder de tafel schuil om aan zijn moeder te ontsnappen. Iedereen in het restaurant was overstuur. Als een Vrijwillig Geestelijke stapte ik op de moeder af, presenteerde mijn kaartje en vroeg of ik haar kind kon helpen. Terwijl ik dat tegen de moeder zei, reikte ik onder de tafel en het kind pakte mijn hand. Ik deed een kort assist met het kind wat voor kalmte zorgde en de affiniteit tussen de familieleden herstelde. De anderen in het restaurant slaakten een zucht van verlichting.

Een andere keer viel ik in voor de onderwijzer op een school. Een van de leerlingen had haar been verbrand toen ze haar kleren eerder op de dag gestreken had. Ik vertelde de klas dat ik het meisje mee naar buiten nam om haar met de pijn te helpen. Ze had heel hoorbaar zitten dramatiseren zodat alle leerlingen wisten dat het erg was. We gingen naar buiten, naar de traptreden voor de school. Ik gaf haar uitleg over Touch assisten en gaf haar er een. Na ongeveer 5 a 10 minuten van opdrachten sprong ze op en riep: “De pijn is verdwenen!” Ze rende terug naar het klaslokaal en vertelde luidkeels aan de ongeruste leerlingen dat “de leraar raakte me aan en de pijn verdween!”. Ik heb nooit meer een probleem met orde houden in die klas gehad!

Op een keer waren er twee jongens, tieners, aan het vechten. Ik kreeg ze uit elkaar en vertelde ze van de Wet van de Derde partij, wat in het boekje Hoe men conflicten moet oplossen staat. We deden het onderzoek volgens het boekje en ze vonden de derde partij die er voor verantwoordelijk was dat ze ruzie hadden gekregen. Ze herstelden de vriendschap en pasten later de technologie toe die in Het Scientology Handboek staat om een betere wereld te bouwen. Dan is er de keer dat ik een dame opbelde in verband met een zakenaangelegenheid. Ze kon niet met me praten. Ze wachtte op een ambulance nadat ze de Eerste Hulp gebeld had. Toen ik belde, was ze midden in een astma aanval. Ik legde in het kort iets over onderdrukking uit en hoe het invloed op iemands gezondheid en emoties had. Ik deed het zo goed mogelijk onder de omstandigheden. Ik gebruikte de gegevens uit het De Oorzaak van Onderdrukking boekje en werkte een aanpak uit en toen de ambulance arriveerde, werd ze onderzocht en het resultaat was dat nu alles goed met haar was. Ze bedankte me later en vroeg of ik een scientoloog was. Ik zei: “Ja, hoezo?” Ze zei dat ze dat wel gedacht had, want ze had gehoord dat scientologen weten hoe ze wonderen moeten produceren en hoe ze onderdrukking aan moeten pakken.

Pas geleden deed ik assisten op mijn vader die net geopereerd was. Hij had erge pijn. Na het assist was hij opgelucht, hij bedankte me en zei: “Liefje, jij hebt de KRACHT!” “Ja” zei ik. “Het zijn de Scientology assisten.” De zuster had me gezien toen ik hem de assisten gaf. Ze wilde ze leren en ik gaf haar het assist boekje en ze gebruikt het nu op haar patiënten. Een andere zuster had een zware hoofdpijn op de dag dat ik er was. Ik vroeg of ik haar even alleen kon spreken. Ze was klam en klaagde dat ze niet zo goed kon zien door de pijn. Ik gaf haar een assist en de pijn verdween. Toen gaf ik haar het boekje.

En zo gaat het maar door. Assisten geven op de plek van een ongeluk, assisten doen op dieren, mijn vrienden helpen ethiek toe te passen op hun leven, het op mijn eigen leven toepassen, huwelijken redden, het toonniveau van degenen om me heen verhogen om er maar een paar te noemen. Dit is de pet van een Vrijwillig Geestelijke. Ik ben er trots op dat ik er een ben!

Pas geleden gebruikte ik het boekje Oplossingen voor het Drugsprobleem voor een vrouw die haar vriend wilde helpen en die alcohol en marihuana gebruikte. Ze was met name geďnteresseerd in de drugsbom om hem op die manier van de drugs af te krijgen. Ik vond dat fascinerend, want ze wist niet wat ze moest doen, maar met deze technologie die voorhanden was, nam ze de verantwoordelijkheid op zich om haar vriend van de drugs af te krijgen.

Ik gebruikte ook het Ethiek en Condities boekje waar een man in voorkomt die moeilijkheden op zijn werk heeft. Hij was niet in werken geďnteresseerd en had geen wens om ermee door te gaan. Hij was in staat om te zien dat bepaalde mensen die er werkten de condities niet toepasten en daardoor kwam het bedrijf niet van de grond. Hij realiseerde zich ook dat hijzelf de condities ook niet toepaste. Ik paste ook het Oplossingen voor het Drugsprobleem boekje toe, en hij neemt op dit moment de drugsbom om van cafeďne af te komen en het gaat goed.

Ik gebruikte ook de technologie in het De Oorzaak van Onderdrukking boekje, en de man was in staat om wat onderdrukking te signaleren die ook met zijn bedrijf te maken had. We hebben zijn doelstelling opnieuw leven ingeblazen en hij is gung-ho met zijn bedrijf en zijn moraal is hoog. Hij heeft ook besloten om deScientology Handboek cursus te doen, zodat hij zelf de technologie leert.

Ik kan echt wel door blijven gaan met de vele toepassingen van dit handboek.

Persoonlijk heb ik de Hulpmiddelen bij het dagelijkse werk gebruikt, en voor de eerste keer heb ik een correct programma geschreven en ik was in staat om met mijn eigen bedrijf een goede start te maken, voltooide twee programma’s en ik ben met mijn derde bezig!

Deze boekjes zijn erg waardevol en ik ben blij dat ik de gelegenheid heb om ze voor mezelf en met anderen te gebruiken.

ER KAN IETS AAN GEDAAN WORDEN

Een paar dagen geleden reed ik in mijn busje en ik kwam op een plek aan waar een vrouw op de grond lag, en verscheidene veiligheidsagenten stonden om haar heen om ervoor te zorgen dat het verkeer door bleef gaan. Ik parkeerde en liep naar de vrouw toe. Ze was totaal bewusteloos en een arts was ook net op de plek aangekomen. Hij nam haar pols en zei dat ze een goede pols had, en toen keek hij haar ogen na en zei dat ze een toeval had.

Ik dacht dat hij haar misschien verder zou onderzoeken of dat hij een soort eerste hulp zou geven, maar dat deed hij niet. Hij knielde naast haar neer en stelde vragen die ze natuurlijk niet beantwoordde. Ik was hier verbaasd over en ik realiseerde me dat hij echt geen idee had wat er nu moest gebeuren. Op dat punt gaf ik haar de opdracht: “Leg dat lichaam neer op de bestrating” en ik bevestigde haar. Ik deed dit een paar keer en toen begon ik de assist voor een bewusteloos iemand te doen. De dokter zag er perplex uit.

Na ongeveer een minuut zei de dokter: “Ik denk niet dat dat wat zal uitmaken”. Ik ging met het assist verder en na ongeveer 5 seconden deed ze haar ogen open en ging ze overeind zitten. We hielpen haar om van de weg af te komen en zorgden dat ze kon zitten. Ik begon haar een touch assist te geven. Ze had haar arm in een mitella omdat ze haar sleutelbeen gebroken had. Ze begon meer in communicatie met de omgeving te komen, en begon het gebroken sleutelbeen te confronteren. Ze begon pijn te krijgen.

De ambulance arriveerde ongeveer 20 minuten nadat ik aangekomen was, en zij wisten ook niet goed wat ze moesten doen. Ze probeerden met de vrouw te communiceren maar ze waren niet erg effectief en ik moest als een soort vertaler optreden want ik luisterde naar de vrouw en vertelden het ambulance personeel wat ze probeerde te zeggen. Aan het eind was de vrouw zich meer van dingen bewust en werd ze naar het ziekenhuis gebracht om goed onderzocht te worden.

Ik kreeg een telefoontje van een vriend die me vertelde dat haar 6 jaar oude dochtertje door een auto aangereden was en dat ze in het traumacentrum voor kinderen was opgenomen. Toen ik in de Kinder Intensive Care aankwam, lieten ze alleen directe familie toe in de gesloten afdeling. Ik stelde mezelf als Vrijwillig Geestelijke voor en zei dat de familie om een assist verzocht had. De hoofdzuster luisterde aandachtig terwijl ik het feitelijke proces uitlegde en wat het deed en ze leefde zichtbaar op. Ik liep toen de kamer in en begon het assist. Er waren verschillende monitors op het kind aangesloten. Ze werd bewusteloos gehouden door medicatie via een infuus want haar verwondingen waren uitgebreid en heel ernstig. Tijdens het assist merkte ik via de monitors op dat de polsslag verhoogde, 91, 92, 93, tot aan 97, en dit gebeurde snel en een paar keer, en daarna ging het langzaam naar beneden tot het zich op 91 stabiliseerde. Ik eindigde het assist want ik vond dit een goed moment om het te beëindigen. De zuster leek het met me eens te zijn. Het meisje werd overgeplaatst uit de Intensive Care en is in feite nu stabiel. De ouders en de zuster die erbij waren, waren helemaal ondersteboven. De volgende dag namen ze alle slangen weg en schakelde de machines uit. Ze is nu in stabiele conditie en het gaat de goede kant op.

ASSIST SUCCESS

Ik kreeg een telefoontje van een vriend uit Noord-Californië, die gehoord had dat ik Vrijwillig Geestelijke ben. Hij had een broer hier in LA die dodelijk ziek was door sikkelcelanemie. De patiënt had zo’n beetje alles geprobeerd wat er op medisch gebied voor handen was, en was nu bereid om Scientology assisten te proberen. De man was een professioneel, al 45 jaar gelukkig getrouwd, had een heel mooi huis en een leuke familie, waaronder kleinkinderen. Hij is 2 meter 10 en woog nog maar 70 kilo. Hij maakte geen toekomst plannen, lag het grootste gedeelte van de dag op de bank, had constant een zuster om hem heen en moest geholpen worden met naar het toilet gaan. Hij kreeg elke maandag een volledige bloedtransfusie, waarna hij weer “wat energie” kreeg, en dat nam dan elke dag af totdat hij maandag weer een transfusie kreeg.

Het was geen vrolijk gezicht toen ik daar op 9 april voor het eerst op bezoek kwam. Zijn vrouw was snel in tranen als hij niet keek. Ze zei tegen me toen we alleen waren: “Ik hoop dat hij het weekend overleeft.”

Ik legde spirit, verstand en lichaam uit en ik vertelde hem dat het misschien vreemd leek maar dat hij het spel mee moest spelen. Hij zei: “Dus je komt hier, en we gaan spelletjes spelen.” Ik zei: “Ja.” Hij zei zoiets als: “Ik heb alles al geprobeerd, dus waarom ook niet.”

Tijdens de tweede keer dat ik er was, vertelde zijn vrouw dat haar dochter gebeld had en dat ze gehuild had omdat ze gemerkt had hoe positief haar vader geklonken had, voor het eerst na een lange tijd. Dat was na één assist!

Ik gaf hem ongeveer 4 assisten per week, elke keer een touch assist afgewisseld met een zenuwassist en elke keer gaf ik hem een ander assist uit het grote assist handboek. Ik keek gewoon in het boek en pikte er elke keer een verschillende uit. De opmerkelijkste was “Hallo en OK”, wat een van de eerste was die we doorliepen. Ik besloot dat hij “Hallo” tegen zijn beenmerg moest zeggen, want dat was het lichaamsdeel dat voor dit alles verantwoordelijk was. Het beenmerg deed zijn werk niet. Hij speelde het spel mee maar ik denk dat hij het maar vreemd vond want hij had het er telkens maar weer over. Af en toe zei hij: “Ik blijf maar hallo tegen mijn beenmerg zeggen. Als ik het nu bekijk, kan dit een belangrijke factor in zijn herstel geweest zijn.”

De winsten kwamen heel geleidelijk. Hij herkende of vertelde me in het begin niet als hij een cognitie had. Ik moest erg slim en alert zijn, en ik weet zeker dat ik een hoop gemist heb, maar hoe dan ook de technologie werkt, hoe onnauwkeurig die ook geleverd wordt. Ik hield elke sessie op ongeveer 1/2 uur.

Geleidelijk aan begon hij me dingen te vertellen die hij zich realiseerde, en het algemene thema was dat hij zich meer en meer realiseerde dat een positieve houding de juiste manier van zijn was.

Ik herinner me dat hij tijdens een assist in de beginperiode het moeilijk vond om de opdrachten uit te voeren die van hem verlangden om “zichzelf te zijn” en dan “de ziekte te zijn”, dus ik vertelde hem om zichzelf gewoon als een “gedachte eenheid” te zien. Dat leek aan te slaan en hij deed het beter met dit type assist erna.

Na verloop van dagen en weken merkte ik dat het toonniveau van zijn vrouw hoog bleef, en ze begonnen om uit eten te gaan. De eerste grote doorbraak die ik ontdekte was toen ik op vrijdag aankwam en hij niet op de bank lag. Hij liep rond en was aan de telefoon en hij was een soort zakenplan aan het maken. Zijn vrouw was op een gelukkige manier verbaasd, ze wist niet goed wat ze er van moest denken. Ze zei dat ze bang was om teveel te hopen, maar dat ze blij was met wat ze zag. Toen we met onze assist begonnen, zei hij dat hij er niets van begreep, want het was vrijdag en hij had nog steeds energie! Hij zei dat de dokter het ook niet begreep. Toen zei hij: “Ik weet niet of het iets te maken heeft met wat JIJ aan het doen bent!”. Ik zei als een grapje: “O, waarschijnlijk niet.” Ik vroeg hem toen wat de voorwaarden waren voor de transfusie maandag. Ik vroeg me af of ze dat gewoon automatisch deden, en hij zei nee, ze kijken het bloedbeeld altijd na, maar tot nog toe had hij het altijd nodig gehad.

Dus maandag kwam, en er was geen transfusie nodig. De dokter had er geen verklaring voor, niemand had er een verklaring voor. Iedereen was bang om hoop te hebben. Ik vertelde zijn vrouw dat dit was wat ik had verwacht. Ik zou teleurgesteld zijn geweest als het tegendeel het geval zou zijn geweest. Hij zei: Als dit nog een week zo doorgaat, dat is het een wonder”. Ik plaagde hem: “Dus er zijn twee weken voor nodig om een wonder te hebben!” Ik was er de volgende zondag, en het was 13 dagen geleden sinds zijn laatste transfusie en hij was die ochtend naar een Doe het Zelf winkel geweest en had de winkelwagen voortgeduwd. Ik plaagde hem dat er nog geen wonder voorgevallen was. Op maandagavond was er een bericht van zijn vrouw op mijn antwoordapparaat: “Hij bloedbeeld is 12.7 vandaag. Dus we hebben...een echt...Wonder!”

Je begrijpt dat mijn dag goed was. Ik zal dit verhaal vervolgen met de nieuwe ontwikkelingen, maar ik kon niet langer wachten om dit met je te delen! IEDEREEN kan dit doen, het maakt niet uit wat je trainingsniveau is. Leer gewoon hoe het moet en ga aan de slag!

A.W.

Een Deense vriendin had het heel erg moeilijk tijdens de bevalling van haar eerste kind en haar dokter had haar geadviseerd om verder geen kinderen te krijgen. Maar zij en haar man wilden echt nog een baby. Ze had twee miskramen gehad en ze had een operatie ondergaan om er voor te zorgen dat de zwangerschap voldragen zou worden. Ze raakte weer zwanger, maar ze maakte zich erge zorgen dat het weer in een miskraam zou eindigen. Op een dag toen ik bij haar op bezoek was, begonnen de herkenbare symptomen van opnieuw een miskraam en ze huilde van wanhoop. Met haar toestemming gaf ik haar onmiddellijk een assist. Na maar een minuut of tien begon ze te blozen en ze riep uit dat het voelde alsof er plotseling een zware last van haar lichaam afgenomen was. De pijn en de bloeding stopte en ze lachte van opluchting. Ze had geen verdere moeilijkheden met de zwangerschap en een paar maanden later kreeg ze een gezonde baby, een meisje, zonder welke ongebruikelijke medische ingrepen dan ook, wat haar dokter heel erg verbaasde.

C.G.

Neem contact met ons op vm@volunteerministers.org